Stosik majowy [2016]:)

MAJOWY STOSIK KSIĄŻKOWY SKŁADA SIĘ KOLEJNO OD GÓRY Z:

1. "Wieczory w Umbrii" Marlena de Blasi - zakup własny

2. "Najdłuższa podróż" Nicholas Sparks - jak wyżej

3. "Zakochać się" Cecelia Ahern - jak wyżej

4. "Ród wyklętych" Maggie Moon - recenzyjna od Wydawnictwa Novae Res  

5. "Tajemnica Botticellego" Marina Fiorato - zakup własny

6. "Spotkamy się kiedyś w moim raju" Christel i Isabell Zachert - z wymiany na Lubimy czytać

7. "Marysia, wnuczka Leonii" Anna Strzelec - recenzyjna od autorki w formie e-booka

8. "Ja, Mona Liza" Jeanne Kalogridis - zakup własny w formie e-booka

Serdecznie dziękuję Wydawnictwu za wysłany do mnie egzemplarz recenzyjny, a także Pani Strzelec za przesłanie e-booka :)

Tytuły podświetlone na czerwono przeniosą Was do recenzji. Intryguje mnie myśl, o ile bardziej ubogi byłby stos, gdyby więcej książek miało formę e-booka. Jestem miłośniczką tradycyjnej, papierowej formy i tak już pozostanie :) A jakie jest Wasze zdanie na ten temat?  

 

"Zakochać się" Cecelia Ahern

Autor: Cecelia Ahern
Tytuł: "Zakochać się"
Wydawnictwo: Akurat, 2014
Liczba stron: 416

Christine Rose jest świadkiem próby samobójczej Simona, z powodu której odczuwa wyrzuty sumienia, bo nie zdołała mu pomóc. To zdarzenie uświadomiło jej, że małżeństwo, w którym tkwi od lat jest nieudane i pragnie je zakończyć, ale dotychczas nie miała odwagi. Marzy o napisaniu poradnika psychologicznego, jednak nie umie się skupić ani znaleźć natchnienia. Jej głównym życiowym celem jest pomaganie innym ludziom, po prostu chciałaby naprawiać świat i posiada do tego odpowiednie predyspozycje. W wieku pięciu lat straciła mamę i wychowaniem jej oraz dwóch sióstr zajmował się ojciec. 

Christine zauważa na jednym z dublińskich mostów młodego mężczyznę, który znajduje się po drugiej stronie barierek i ewidentnie próbuje skoczyć. Jego intencje są aż nadto wyraźne, nie pozostawiają absolutnie żadnych wątpliwości, że chce się zabić. To Adam Basil, a dziewczyna nie byłaby sobą, gdyby nie chciała go uratować. Po długich namowach udaje się go przekonać, aby zszedł z mostu w bardziej bezpieczne miejsce. Zawierają szaloną umowę: on na zawsze zrezygnuje z myśli samobójczych, jeżeli przed trzydziestymi piątymi urodzinami Christine zdoła go przekonać, że jednak warto żyć.

Adam opowiada własną historię, wyjaśnia dlaczego targnął się na swoje życie. Mianowicie zdradza go narzeczona, na dodatek robi to z jego najlepszym przyjacielem. Mama Adama zmarła na raka, kiedy miał pięć lat, został wysłany do szkoły z internatem, a teraz ma przejąć firmę umierającego ojca, czego nie chce zrobić. Pracuje w Straży Przybrzeżnej, a jeśli nie przyjmie oferty, prowadzenie rodzinnej firmy zostanie przekazane jego kuzynowi, który z pewnością doprowadzi ją do ruiny. Jak widać rzeczywiście ma wiele powodów, aby nie chcieć żyć. Zaczyna się szalony wyścig z czasem, zostały tylko dwa tygodnie. Czy uda się Christine wykonać arcytrudne zadanie, którego się podjęła?

Zakochać się to współczesna, romantyczna powieść obyczajowa, która najbardziej skupia się na emocjach, ludzkiej wrażliwości, empatii, a także głęboko skrywanych pragnieniach. Ukazuje barwnych bohaterów, z którymi można się utożsamić, ale poza postaciami pozytywnymi spotkamy również podłe jednostki. Autorka stworzyła pełną gamę dopracowanych w każdym szczególe osób. Posiada niezwykle lekkie pióro, niektóre fragmenty opisuje w sposób poważny, a przy innych nieźle się ubawiłam. Nie boi się poruszać trudnych tematów, dlatego w żadnym stopniu nie jest to banalna opowieść. Okładka raczej charakterystyczna dla tego typu literatury, choć nie powala, jednak posiada swój urok. Serdecznie polecam przede wszystkim fanom prozy obyczajowej. Naprawdę warto przeczytać i na kilka godzin zapomnieć o szarej rzeczywistości.

Moja ocena: 4/5 [bardzo dobra]

Książkę przeczytałam w ramach wyzwania: Czytamy powieści obyczajowe

O autorze:

Cecelia Ahern zasłynęła przez powieść PS Kocham Cię, na której podstawie nakręcono cieszący się ogromnym powodzeniem film. Jej kolejne powieści urzekły czytelników w 46 krajach - tematyka tych książek trafia do serc odbiorców na wszystkich kontynentach, a ich łączny nakład przekroczył już 15 milionów egzemplarzy. Cecelia Ahern zajmuje się również pisaniem scenariuszy seriali telewizyjnych; m.in. jest współautorką amerykańskiego hitu komediowego Kim jest Samantha? [źródło informacji - okładka książki]

Publikacja: 

Lubimy czytać    

"Tajemnica Botticellego" Marina Fiorato

Autor: Marina Fiorato
Tytuł: "Tajemnica Botticellego"
Wydawnictwo: Albatros, 2012
Liczba stron: 528

 

Luciana Vetra - jest czasem modelką, a na stałe dziwką, jak sama o sobie mówi. To utrzymanka bogatego Benvolio Malateska i na jego prośbę zgadza się pozować słynnemu malarzowi Alessandrowi Botticellemu, jako bogini Flora, płodna i erotycznie doświadczona. 

Podczas pierwszego dnia pozowania nie otrzymuje zapłaty, dlatego kradnie ze skrytki miniaturę nieukończonego dzieła. Wyrzuty sumienia powodują, iż planuje zwrócić to artyście następnego dnia, jednak nie otrzymuje już szansy. Z przerażeniem odkrywa, że jej współlokatorka została zamordowana z tego powodu, iż oprawca pomylił obie kobiety.

Ucieka, aby ratować życie. Szuka ochrony u kochanka, ale zastaje go martwego w łóżku. Jedyne miejsce, w którym czuje się bezpiecznie to klasztor Santa Croce w towarzystwie brata Guido. Tylko ten mężczyzna jej nie pragnął, dlatego postanowiła skierować się w tym właśnie kierunku.

Okazuje się, że w klasztorze również nie jest spokojnie i oboje muszą uciekać. Dochodzą do wniosku, że właściciel obrazu sądzi, iż znają jego tajemnicę. Teraz próbują odkryć ten sekret, aby mieć kartę przetargową w zdecydowanie nierównej walce. Trop na jaki wpadają przyprawia ich o szybsze bicie serca. Czy uda im się powstrzymać, co wydaje się nieuniknione? 

Wbrew zdrowemu rozsądkowi zakochują się w sobie. Pomimo, że dzieli ich pochodzenie, wychowanie, a także podejście do codziennych spraw, poddają się uczuciom. Guido nie przyjął do tej pory ślubów zakonnych, więc Luciana ma nadzieję na szczęśliwe zakończenie, jednak nie próbuje wykorzystać jego zachwianej wiary w kościół jako instytucji, tylko czeka na moment, kiedy otworzy się na wspólną przyszłość.

Tajemnica Botticellego to genialna powieść historyczna, ściśle związana z obrazem Primavera autorstwa Sandra Botticellego, po brzegi wypełniona tajemnicami, sekretami, poszukiwaniem odpowiedzi, nieustannym wyścigiem z czasem. Na oczach czytelnika główna bohaterka zmienia się z wulgarnej, bezczelnej dziwki w normalną, wartościową kobietę.  Nie wiadomo czy powodem owego przeistoczenia jest miłość, albo jej wewnętrzna siła i pragnienie bycia lepszą. Z pewnością Guido przyczynił się do tej przemiany.  Staranne wydanie książki sprawia, że przyjemnie trzymać ją w rękach, a piękna okładka przyciąga wzrok, kusi, wabi, nęci... Gorąco namawiam do zapoznania się z lekturą, gdyż jest to kawałek świetnie napisanej prozy.

Moja ocena: 5/5 [rewelacyjna]

Książkę przeczytałam w ramach wyzwania: History Books

O autorze:

Marina Fiorato to współczesna pisarka brytyjska, jest absolwentką historii na Oksfordzie oraz Uniwersytecie Weneckim. Po studiach pracowała jako ilustratorka, aktorka i recenzentka filmowa; zajmowała się stroną wizualną koncertów rockowych, m.in. takich zespołów jak The Rolling Stones i U2. W dorobku literackim ma cztery powieści historyczne: The Glassblower of Murano, Migdałowa Madonna, Tajemnica Botticellego i The Daughter of Siena. Wkrótce ukaże się jej kolejna książka The Palladio Affair. [źródło informacji - okładka książki]

Publikacja:

Lubimy czytać

   

"Najdłuższa podróż" Nicholas Sparks

Autor: Nicholas Sparks
Tytuł: "Najdłuższa podróż"
Wydawnictwo: Albatros, 2015
Liczba stron: 464

Ira Levinson to Żyd, który żyje według wartości wpojonych mu przez ojca. Wypada z trasy, a jego auto zatrzymuje się na drzewie rosnącym w połowie stromej skarpy. Nie ma szans, aby wydostał się stąd o własnych siłach i do tego żywy. Ponadto lekarz zdiagnozował u niego guza, więc jego dni i tak są policzone. W fotelu pasażera siedzi jego żona Ruth dotrzymując mu towarzystwa. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, iż zmarła kilka lat temu i jej obecność tutaj jest po prostu niemożliwa.

Sophia Danko ma dwadzieścia jeden lat, jest studentką. Zraniona po trzykrotnej zdradzie partnera czuje się oszukana i ukrywa w pokoju akademika, aby złapać równowagę. Urodziła się w rodzinie imigrantów. Matka była Francuzką, ojciec Słowakiem, którzy dotarli do Stanów bez niczego. Nie znając języka przez lata pracowali za najniższe wynagrodzenie do czasu, aż zaoszczędzili dość pieniędzy, aby otworzyć delikatesy. Dziewczyna poznaje Luke'a w momencie, kiedy pomaga jej w konfrontacji z byłym chłopakiem. Ten bierze udział w zawodach rodeo i wielokrotnie zwycięża, mieszka na zadłużonym ranczu ze swoją matką, dla pieniędzy ryzykuje własnym zdrowiem, a nawet życiem.

Ira i Ruth we wraku samochodu wspominają wspólnie spędzoną przeszłość, wszystko to, co razem przeszli. On brał udział w wojnie, zaciągnął się do sił powietrznych Stanów Zjednoczonych i został zestrzelony, choć miał więcej szczęścia niż reszta załogi, bo przeżył. Ona marząca o dużej rodzinie, czego nie udało się spełnić z powodu choroby męża. Dusza artystki, nauczycielka z powołania, kochana przez Irę w sposób niespotykany.

Sophia i Luke pochodzą z dwóch różnych światów, a jednak łączy ich szczere uczucie. Przeznaczenie układa każdemu życie czasem mocno zaskakując. Tak właśnie stało się w przypadku bohaterów, których losy splotły się w określonym fragmencie książki. 

Najdłuższa podróż to powieść obyczajowa, napisana przez mojego ulubionego autora Nicholasa Sparksa. Jego twórczość jest dla mnie gwarantem bardzo dobrej lektury, tym razem także stanął na wysokości zadania. Rzetelnie skonstruowane postacie doprowadzają czytelnika do łez, zarówno radości jak i smutku. Nie można ich nie lubić, gdyż wskazują, co jest dobre, a co złe, jakie zachowanie należy pielęgnować, a jakie zdecydowanie potępiać. Ładna okładka stanowi duży atut i zachęca do sięgnięcia po książkę. Gorąco polecam miłośnikom prozy obyczajowej, ale nie tylko. 

Moja ocena: 5/5 [rewelacyjna]

Książkę przeczytałam w ramach wyzwania: Czytamy powieści obyczajowe

O autorze:

Nicholas Sparks to współczesny amerykański pisarz, którego książki o łącznym nakładzie przekraczającym 85 milionów egzemplarzy ukazały się w ponad 50 językach. Serca czytelników podbił w 1997 roku swoim debiutem - powieścią Pamiętnik. Najdłuższa podróż wkrótce po ukazaniu się trafiła na pierwsze miejsca list bestsellerów. Większość książek Sparksa została przeniesiona na duży ekran, a w filmowych adaptacjach wystąpiły takie gwiazdy jak Rachel McAdams i Ryan Gosling, Diane Lane i Richard Gere, Robin Wright i Kevin Costner. [źródło informacji - okładka książki]

Publikacja:

Lubimy czytać

     

"Spotkamy się kiedyś w moim raju" Christel i Isabell Zachert

Autorzy: Christel i Izabell Zachert
Tytuł: "Spotkamy się kiedyś w moim raju"
Wydawnictwo: Świat Książki, 1996
Liczba stron: 192

Christel Zachert opisuje ostatni rok życia swej piętnastoletniej córki Isabell, która zmarła na nowotwór. Ten trudny rok przemienił młodą dziewczynę w dojrzałą kobietę. Po wystąpieniu pierwszych niepokojących objawów przypominających grypę, zaledwie w tydzień stan zdrowia mocno się pogorszył. Od razu postawiono diagnozę, że to nowotwór złośliwy w końcowym stadium.

Doktor Tobellius rozpoczął leczenie onkologiczne, ale rodzina dowiedziała się, że nowotwór zaatakował już całe ciało. Był to mięsak, guz tkanki łącznej, jeden z najbardziej agresywnych nowotworów. Rokowania okazały się tragiczne, a lekarze dawali jej zaledwie kilka dni życia, o ile nie wydarzy się cud. Dziewczyna zostaje zoperowana, jednak realne szanse dotyczą nie całkowitego wyzdrowienia, ale tylko przedłużenia życia o kilka tygodni, ewentualnie miesięcy.

Całe otoczenie wspiera chorą, ona to czuje i stąd czerpie siłę do walki. Pierwszą chemię zniosła w miarę dobrze, chociaż zaczęły wypadać jej włosy, co było dla niej niezwykle przykre. Wyniki po pierwszym tygodniu terapii wykazały, że guz znacząco się cofnął, więc stanowiło to spory sukces i spowodowało radość chorej, a także członków jej rodziny oraz przyjaciół. Zostaje wypisana na okres świąt Bożego Narodzenia do domu, ale zaraz potem musiała ponownie stawić się w szpitalu, aby kontynuować leczenie. 

Terapia ogólnie przyniosła dziewięćdziesiąt osiem procent wyzdrowienia, z czego wszyscy bardzo się cieszyli, choć wiedzieli, że walka jeszcze się nie skończyła. 3 marca 1982 roku obchodziła swoje szesnaste urodziny. Każdy zdawał sobie sprawę z faktu, że być może są to ostatnie spędzone z najbliższymi. Od dawna Isabell grała na flecie, a teraz rodzice kupili fortepian, specjalnie dla niej zaciągając kredyt w banku, aby ją uszczęśliwić.

Doktor Tobellius motywując swoją pacjentkę do walki wypowiedział znamienne słowa, za które później wielokrotnie dziękowała:

"(...) Nie można wygrać życia, jeśli się nie ma odwagi (...)" - [ str. 66]

Terapia, aby przyniosła pełne rezultaty powinna być prowadzona przez dwa albo trzy lata. Tak długi pobyt w szpitalu, to zbyt wiele jak na szesnastolatkę i jej rodzinę. Są po prostu załamani. Niestety następuje nawrót choroby, a dziewczynie zaczyna brakować siły i motywacji, odczuwa głównie ból. W końcu się poddaje, gdy nie widać już szansy na wyleczenie podejmuje decyzję, aby zaaplikowano jej leki uspokajające, dzięki którym zaśnie bez bólu. Rodzice musieli zaakceptować jej wybór. Isabell umiera 17 listopada 1982 roku o godzinie piątej rano.

Spotkamy się kiedyś w moim raju to ostatni rok życia córki opisany przez Christel, a jednocześnie opiera się na pamiętniku, który zaczęła prowadzić Isabell przebywając w szpitalu i przekazała swoim rodzicom, aby wiedzieli, co czuje oraz potrafili lepiej ją zrozumieć. W książce znaleźć można listy skierowane do przyjaciół i rodziny, które odsłaniają, w jaki sposób postrzega wydarzenia,  z pewnością z zupełnie innej perspektywy niż mama, co wzbogaca zdecydowanie treść. Dołączone zostały fotografie dziewczyny jeszcze przed chorobą oraz podczas jej trwania, kiedy nie ma włosów, a także zdjęcia całej rodziny, razem z braćmi i rodzicami. Należę do empatycznych osób, dlatego spodziewałam się, że wydanie wyciśnie wiele łez z moich oczu. Niestety zbyt mało w niej konkretnych, burzliwych emocji, bardziej zaś przypominało suchą relację pobytów w szpitalu, na przemian z krótkimi wizytami w domu. Fakt, że główna bohaterka była wyjątkowo silną młodą kobietą pozostaje niezaprzeczalny, jednak czegoś zabrakło w opisach, pewnej wrażliwości, uzewnętrznienia uczuć tak do samego końca. Trudno ją ocenić, bo to  lektura niecodzienna. Przypomina o tym, co w życiu najważniejsze, dlatego warto się nad nią pochylić.

Moja ocena: 3/5 [dobra]

Publikacja:
Lubimy czytać